Pequenos morcegos de ferradura do Val Miñor.

"A conduta realizada é unha parte insignificante da conduta posíbel. O home, a cada momento, está cheo de posibilidades irrealizadas"- LEV SEMINÓVICH VYGOTSKY (1896-1934) psicólogo ruso de orixe xudaica.

Os morcegos, mamíferos voadores de dieta insectívora da familia coñecida coma quirópteros, son quizáis un dos grupos de vertebrados peor comprendidos e máis denostados da nosa fauna. Multitude de especies viven na Gallaecia, para abraimo de moitos que cren que soio existe un morcego de ampla distribución.

O medo ou repulsión que os morcegos producen nas persoas é un medo totalmente inxustificado provinte de supersticións pouco ou nada contrastadas, cunha orixe na literatura romántica centroeuropea dos séculos XVIII e XIX. Así, non existe na nosa terra ningunha especie de morcego que consuma sangue das súas vítimas. E a provabilidade de que nos contaxien alguna enfermidade non é maior que a de calquera outro mamífero, incluso domésticos coma cans e gatos.

Un dos grupos de morcegos presentes na gallaecia e o dos rhinolóphidos, coñecidos coma mocegos de ferradura polas secrencias nasais que posúen na face, e que teñen forma de ferradura, coma podedes apreciar nas imaxes. Na Gallaecia habitan, cando menos, tres especies diferentes de morcegos de ferradura, o morcego mediterráneo de ferradura (Rhinolophus euryale), o morcego grande de ferradura (Rhinolophus ferrumequinum), e o morcego pequeno de ferradura (Rhinolofus hipposideros).

O morcego pequeno de ferradura é, como o seu propio nome indica, o máis pequeno dos nosos rhinolófidos. Presenta unha ampla distribución no noso territorio dende o nivel do mar até o cumio das serras do interior, prefirindo zonas arboradas habitualmente próximas a masas de auga de diversa índole. Como refuxio soe escoller cabidades tanto artificiais coma naturais, ven covas ou faiados, coam fendas ou árbores. De dieta insectívora, trátase dunha expecie extremadamente eficaz e beneficiosa para o control das pragas nos cultivos agrícolas, e moi sensible, polo tanto aos tratamentos fitosanitarios insecticidas.

Nas imaxes podedes apreciar uns cantos exemplares fotografados na bisbarra pontevedresa do Val Miñor no fin do verán de 2015.

 

Un gaivotón con historia.

O gaivotón (Larus marinus) e o lárido ou gaivota de maior que podemos observar na Gallaecia. Antano invernante raro e irregular, co paso dos anos tornouse unha especie máis frecuente, sen chegar a ser abundante, chegando a nidificar escasamente en algúns illotes e cantís mariños do noso territorio.

O gaivotón, como o seu propio nome indica, é unha gaivota de gran tamaño, a maior do continente, e cun manto escuro, case negro no caso dos adultos, que contrasta co resto do corpo, de cor branca inmaculada. No caso dos xuveniles e subadultos a identificación complícase algo máis pero o tamaño, claramente maior á maioría das gaivotas, axudaravos a identificar esta especie.

Desta volta achégovos unha observación realizada na Xunqueira da Ramallosa (Nigrán-Pontevedra), alí onde o río Miñor se une co Atlántico despois de darlle nome a unha bisbarra enteira "O Val Miñor". Así o pasado día 21 de novembro de 2015, e na compaña de Marcos R. Pantoja, Miguel Costas e Dani, foi observado un exemplar adulto desta especie depredando unha soia (Platichthys flesus), peixe plano habitual nas desembocadura dos ríos da Gallaecia. Para máis INRI o gaivotón en cuestión estaba anelado en PVC co código 10K NEGRO, sendo ao parecer un vello coñecido dos lectores de anelas. Este exemplar fora anelado en Normandía (Franza) en 2011, e ten sido observado frecuentemente dende o ano en que foi anelado, en diversos puntos das rías Baixas galegas, e especialmente na desembocadura do río Miñor. Tendes máis info no blogue de Antonio Gutierrez picando aquí e aquí . Como vedes este exemplar ten un amplo historial de rexistros que aporta unha valiosa información. Esta información ven dada polo uso, máis ou menos recente, de anelas de PVC de lectura a distancia, que se revela, en liñas xerais, moito máis eficaz que o anelamento en metal, xa que non se precisa a captura do exemplar para o acceso á información do mesmo, abrindo por si mesmo un novo ámbito no mundo da ornitoloxía, como é a lectura de anelas, que cada ano gaña máis adeptos.

E como é de ben nacidos ser agradecidos, aproveito para agradecerlle a David Sobreira a máis que pronta achega da información sobre o historial deste exemplar, observación e información en tempo real son cousas que se agradecen moito.